Zniszczona

Trwałam w słonecznym świetle
moja twarz była obolała od ciągłego śmiechu
w rękach ściskałam kolejne modowe gazetki

Jedno słowo boleści
mój szok
ich śmiech

Wyrwałam się ze schematów
wyciągnęłam szyję ku chmurom
po raz pierwszy pomyślałam inaczej

Zakochałam się w moim rzecznym odbiciu
dotknęłam fałdek
i pojęłam siebie

StojÄ…c po kolana w wodzie
łapiąc raki na przynętę
zapominam dawne ,,ja''

Na nowo uczÄ™ siÄ™ siebie
pijÄ™ herbatÄ™
czytam poematy miłe memu sercu

Po raz pierwszy nikt nie omawia
zwariowania mego
niemądrych cytatów o szóstej nad ranem

Trwam w czarnych tiulach
do piersi przyciskam pożółkłe kartki
i zszywam serce poszarpane

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 07.03.2010r.

jazzu 08 03 2010 (14:49:30)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wiersz ciekawy, ukazuje etapy metamorfozy podmiotu lirycznego, od strony technicznej wiersz prezentuje się dobrze, wersy nie kolidują ze sobą, są dobrze rozmieszczone i w odpowiednich miejscach poprzecinane. To co średnio mi się podoba to duże litery na początku pierwszego wersu każdej strofy, nie widzę sensu, by w ten sposób zaznaczać początek strofy i nową myśl:) Jeżeli chodzi o treść, to jedyne co mi zgrzyta to słowo "modowe" jako neologizm mi nie pasuje i przyczepie się do słowa mego - jako archaizm, niezbyt pasuje do nowoczesnej treści, lepiej użyć -mojego. Ale składając do kupy wszystkie za i przeciw wystawiam piątkę z małym minusem.