Zabijając w myślach

Utkała płótno z tragedii dalekich i bliskich
do serca przytuliła wspomnienia
i pracując głaskała je po głowie

Nie zapomniała ani jednego dnia
wszelakie myśli i odczucia
przelewała w coraz głębsze źródło życia

Wspominała atłasowe twarze
ich dumajÄ…ce spojrzenia
suknie i welony w barwach ecru

Jej kpiÄ…cÄ… twarz
gdy wyjawiła nowiny zdradliwe
i jego gdy ją odganiał rózgą niepamięci

Zerwała się ze sterty grochu kłującego
cisnęła nić w szemrzący ogień
wbiła maleńką sosnową igiełkę w duszę

Szaleńczym śmiechem wypychała kolejne dni zdrad
wszystko na świat
by atłas napełnił się szkarłatem jego

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 21.03.2010r.

Jimmy Kane 22 03 2010 (10:05:08)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Dziękuje Ci za ten wiersz. :) Teoretycznie nie potrafię napisać nic więcej - praktycznie, muszę to zrobić. Strasznie podobają mi się środki, ogólny zamysł, pewna innowacja wychylająca się z tego utworu. Nie będę się rozpisywała, bo i nie ma takiej potrzeby. Świetna robota, fajnie ukazałaś w tym wierszu rolę pamięci... No, 5 z plsuem