Z niebieską sznurówką wplecioną we włosy...

Mokra stopa zanurzona w kałuży
Kilka szarych kroków, szary dzień
Czasem wplatam w jego włosy niebieską sznurówkę
I mówią, że tworzę herezje

Przede mną moknie codzienność
Parasole wzniesione jak tarcze...zabójcze krople
Nie boje się umierania, więc w deszczu szukam zagubionych tęcz
Szumią mi w głowie poezje

Ważne sprawy, w które wkładam myśli
Przeplatam wierszami, dezerterami uczuć
Kiedyś kupię sobie siatkę na motyle, wyłapię wszystkie, by nie były bezdomne
I przykleję na kartce

Lecz teraz każą myśleć...nie marzyć?
Z marzeń życie piękne...sztuczne
Układam z nich głupi sens, by udawać, że można nie być samotnym
Przesypuję przez palce

Czasem jakąś złapię za ogon
Dam jej dom z papieru, atramentowe ciało
Zbieram moje poezje z kotów, psów, szaf i dzbanków bez przyjaciół, bez uszu, bez serca
Szaleństwo? Przekleństwo...błogosławieństwo

Schowaj przede mną...słyszysz?
Schowaj spojrzenie, słowa, twoje życie ukryj
Nie wiesz, kiedy ci je ukradnę... i oczy, i słowa i życie...może będą natchnieniem?
W moich poezjach twoje człowieczeństwo

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 06.09.2010r.

Pawlak 07 09 2010 (19:42:45)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Za bardzo się starasz ;) Wiem, że to bardzo dziwne brzmi, bo to generalnie się strasznie chwali. Jednak według mnie to spowodowało, że zbyt dosłownie i dokładnie chcesz przedstawić to co masz na myśli. Moim zdaniem takie słowa jak "więc" lub "lecz" są niepotrzebne. Tutaj to niech czytelnik decyduje o tempie utworu, nastroju, sam domyśla się kolokacji.

Jeśli chodzi o treść - super.

Moja wskazówka-propozycja: zamiast trzykropków warto przejść do nowej linii, a nawet czasem zrobić linię odstępu ;]