Wiatr

Zanim przebiegniesz góry, aż serce w gardle Ci stanie
Pożegnaj mnie pocałunkiem, gdyż łzy wylewa rozstanie.
Uśpij mnie w setkach spojrzeń, w ramionach czułych ukołysz,
Bo znowu czas smutny nastał, bo dzisiaj znów musisz odejść.

I chmury w tą noc złowrogą ukryły świata firmament,
Więc śpiewaj mi kołysankę, swym ciałem gorącym mnie zalej.
Anioły z deszczem spadają, już ciągną ku Tobie ręce.
Dlaczego od dzisiaj kochanie nie mogę Cię mieć już więcej?

Niebo rozbłysło piorunem, grzmotami do Ciebie woła
A ja kochanie upadam jak Å‚za na Twoje ramiona.
Rozlewam się w Tobie cała, lecz chłód mi Ciebie zabiera,
Chce wyrwać mi Cię z objęć srogie oblicze nieba.

I góry potężne wszechwładne biec Ci każą przed siebie,
Już wiatr z tych gór monstrualnych rozwiał mi włosy powiewem.
Szaty Twoje rozdziera, ręce nasze rozplata
I zabrał mi Cię kochanie ten wicher na koniec świata.

Ocena: 4.75
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 19.12.2008r.

tommas8 19 12 2008 (20:04:23)

wiersz moim zdaniem jest absolutnie zwyczajny,nic specjalnego,ale...myślę,żę autorkę stać na więcej.daję 4

Pyza 19 12 2008 (14:09:07)

Mnie też nie podobał się początek, ale dalej rozwinęłaś skrzydła. Piąteczka.

Kjuroman 19 12 2008 (14:05:16)

No, muszę powiedzieć że mnie pozytywnie zaskoczyłaś. Na początku jakoś tak ciężko mi się czytało, ale dochodzę do wniosku, że wiersz jest bardzo dobry, zasługuje na 5.

Heko 19 12 2008 (14:03:06)

Mi siÄ™ nawet podoba