Wędrowałam promenadą Ciemności

Użytkownik ocenił pracę na 3
Czytając Twój wiersz za drugim razem zastanawiałam się, czy chyli się bardziej ku skrajnej banalności, czy prostoty. I nie jestem przekonana, stoję pomiędzy i bardziej skłaniam się ku...na minus to skonfundowanie w kwestii tak istotnej na minus. Poruszasz temat popularny i codzienny - konsumpcjonizm i zatracanie siebie w nim. Pierwszą strofoidą wprowadzasz do sytuacji i jednocześnie do myśli i percepcji podmiotu lirycznego. 'poprawiając wsuwki w kształcie butelki' - porównanie dziwnie...wymuszone, na siłę zbliżające do tematu. "Rozmyślam na promocjami' - zastanawiam się czy ten wiersz wymaga odszukiwania drugiego dna, czy pragnie budzić skojarzenia z okazjami, z wyrafinowaniem. Przechodzisz w drugiej strofoidzie do wyliczeń, do zwyczajności, mylącej...bagatelizacji(?). "wędrując życiową drogą/zbaczam z dróg" - powtórzenie słowa to samobój. Wzmacnia jego znaczenie niekonsekwencja. 'kocham zakręty i leśne odmęty' - to kontrastowe zdanie względem całego przekazu jest znaczące w kreacji podmiotu. Przedostatnia strofoida razi swą powierzchownością, nie czułam konieczności wnikania w środek, wszystko wystawione na pożarcie, a nie posmakowanie. Hah, 'promenada Ciemności' - w zakończeniu element mroku i tajemnicy? Oho, skąd? Po co? Z jednej strony ponowne wspomnienie o 'promocjach' podciągnąć mogłabym o kompozycję klamrową, ale skłaniam się bardziej o zwykły brak głębszego pomysłu w sensie na synonim (np.). Ale ostatni wers wyraźniejszy niż całość. Z małym płomykiem przemyślenia. Nie umiem go określić jednoznacznie, za wiele ciągot w kierunku banału. Czuję, że mogłabyś więcej z siebie wykrzesać, bardziej uzewnętrznić to, co miałaś zamiar przekazać.