Tomak

Użytkownik ocenił pracę na 6
Mimo wczorajszej burzy, która ominęła łukiem, ku rozczarowaniu mojego chłopaka, naszego grilla i tego upragnionego chłodu nocy oraz mimo zaciągniętego skrzętnie nieba, nadal mam ochotę wyskoczyć ze skóry. Ma się to nijak do Twojej pracy, ale musiałam się komuś pożalić ;p. Dziś na tapetę wrzucamy "chłopca/który poezją pliku wierszy nie nazwie" (zakochałam się!). Pierwsza strofa jest wprowadzeniem do właściwej części, taka trochę teatralna, wyciszamy się, "podobno jesteśmy gotowi nie-błyszczeć" - fenomenalne, szczyptę kpiarskie, trafny przytyk dla ludzkiego narcyzmu. Druga strofa, z fragmentem, który już przytoczyłam, to przejście do sedna, rozpoczynamy kontemplację CHŁOPCA. Kolejne cztery strofy skupiają się na obiekcie (może nie westchnień) podmiotu, na jego osobowości, ufności, sposobie patrzenia na świat, o jego miłości do tego świata. "ci którzy go kochają nie mają źrenic/obrysowanych mgłą" - zamknęłaś mi tym usta. W dwu ostatnich strofach pod gwiazdką zebrałaś całą śmietankę pracy. Zwracasz się w nich bezpośrednio do chłopca, już nie piszesz o nim w trzeciej, lecz drugiej osobie, on już nie jest jakimś obcym, cudownym dzieckiem, lecz osobą zdaje się bliską (?); to "masz swoje lata" postarza chłopca (ale może to tylko moje odczucie), jednak dzięki temu jego postawa zyskuje nowego wydźwięku. Tytuł mnie zastanawia (?). Czytanie Twojej poezji to czysta przyjemność. Uwielbiam ten Twój smutek przemykający gdzieś ponad słowami. Za kolejną szóstkę zostanę posądzona o stronniczość, ale że nie mogę zostawić pracy bez oceny, a każda inna byłaby krzywdząca.. niech stracę ;p