Podróż z Hermesem

Sprowadzasz mnie do Hadesu
Bym w Styksie zamoczył głowę
Spojrzał w oczy umarłym

Przepraszam ciÄ™ Charonie
Nie mam drobnych
Przyszedłem w odwiedziny

Nie wpuścisz mnie

A tak chciałem zobaczyć
Pola Elizejskie mojej weny

Witaj cerberze co powiesz

Stara bieda nawet Orfeusz
Już Ci nie gra – takie życie

Persefona już opuściła
Progi podziemia myśli
Pewnie rozmawia z ArtemidÄ…

Cóż Hadesie bohaterowie
Już poumierali – wszyscy u ciebie

A co u góry pytasz

Twoja żona hasa po ziemi
Budząc ją do życia
Zeus gromami nawet nie ciska

Kowal już nie ma kogo zbroić
Ares już tylko wspiera
Konflikty lokalne

Pytałeś o ludzi a tak

Już nikt w was nie wierzy
Wasze świątynie zburzył
Nieustanny czas

Helios leniwie przejeżdża rydwanem
Nocy już nikt się nie boi
A muzy trafiły do muzeum

I co mam ci powiedzieć Hermesie

Prowadziłeś mnie w mej drodze
Teraz ci dziękuje pewnie jak inni
O tobie po prostu zapomnÄ™

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 5    
Data dodania: 23.04.2009r.

Pcheła 23 05 2009 (14:13:10)

Zasłużone miejsce w rankingu. ;]

Yumiko 23 04 2009 (18:31:56)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Zaliczam ten wiersz do grupki najlepszych, jakie miałam przyjemność czytać (to dopiero trzeci). Jestem zazdrosna i pełna podziwu, jak potrafisz tak prosto, zrozumiale dla każdego napisać tak wspaniały wiersz. I tu są uczucia, o które tak prosiłam. W końcówce wyczuwam lekką ironię, która pasuje mi do całego tekstu. Nie ma ani jednego miejsca w Twoim utworze, który byłby wadliwy, a nawet obojętny... każdy jest genialny. Oj są z Ciebie ludzie, są ;). Już tak Cię wychwalili moi poprzednicy, że trudno jeszcze lepiej opisać jak cudowny jest ten wiersz. Szóstka, którą zostawiam obraża ten utwór, ale niestety więcej mogę dać tylko słowa podziwu. Dziękuję.

jazzu 23 04 2009 (18:16:52)

odnajduję się w każdej epoce, tylko nie w swojej, ale mówi się trudno:) dziękuje wam:)

aubrey 23 04 2009 (18:08:27)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Oj tak, to jeden z najlepszych wierszy stylizowanych na mitologię, jaki kiedykolwiek czytałem. Widzę, że jak chcesz to potrafisz pisać prostym językiem, prostym jednocześnie tak głębokim, że mi ręce opadają. To, co zrobiłeś w tym tekście przerosło moje wyobrażenia. Wniosłeś do mitologii coś nowego i niepowtarzalnego, a mianowicie jej przemijanie, wypalenie i prostą drogę do zapomnienie europejskich korzeni. To nie jest tylko wędrówka, ale dochodzenie do gorzkiej prawdy, którą jest ulotność nawet silnych greckich bogów, którzy stworzyli podwaliny dzisiejszej kultury Europy. Pozwoliłeś czytelnikowi na wędrówkę razem z Tobą, przez rzekę pamięci. Pytania, które stosujesz są naprawdę chwytające za serce. Piszesz o rzeczach błahych, banalnych, a jednak tak wszystkim bliskich. Zmiotłeś mnie i bardzo się z tego cieszę. Neoklasycyzm, a nie barok to Twoja droga wg mnie. Sześć.

Pcheła 23 04 2009 (18:01:09)

Użytkownik ocenił pracę na 6
O matko. Uwielbiam Cię za ten wiersz. Trafiłeś we mnie jak kulą w serce. TO jest tak cudowne, że dałabym nawet siódemkę. Nie wiem właściwie co mam napisać, bo nie potrafię. Ideał. Cudo. Metafory przewspaniałe, podobają mi się bardzo bardzo. Cały wiersz jest jedną wielką metaforą, przecudną. Kurcze, nie będę Ci słodzić. Zasługujesz na 6.