Po-prostu-niekochani

właśnie nie wiem, sama się chwilę nad tym zastasniwłam ale w końcu napisałam tak, jeśli ktoś bierze to na swoją odpowiedzialność - proszę popraić :d

Ma dziewczyna rację, jakby nie patrzeć, choć wydawać się może na pierwszy rzut oka, że brzmi to dziwnie.

Ale ja wiem, aczkolwiek nie musisz się do tego ustosunkować w jakikolwiek sposób, po prostu zwróciłam uwagę na poprawność, a nie na siebie lub cokolwiek ze mną związanego. :)

No nie wiem nie wiem

Chciałabym zwrócić uwagę na malutki lapsus calami (tj. błąd w pisaniu) - poprawna forma tego wersu: "z w pół zamkniętymi powiekami", wygląda następująco: "z na wpół zamkniętymi" :)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Utwór jest bardzo refleksyjny, ukazujesz w nim szarą rzeczywistość. Nie będę ukrywać, że poniekąd jest mi też bliski. Poszukiwanie miłości zawsze będzie jednym z głównych celów życia człowieka (mówimy nie tylko o szczególnie uczuciowych i wrażliwych osobach, ale także o tych, które nieświadomie podążają za szansą na uczucie), każdy przecież chce być przez kogoś tak naprawdę kochany i być "tym jedynym". Jeśli zbyt długo czekamy na tą miłość, a czujemy, że naprawdę jest nam ona niezbędna, popadamy w skrajności, ciężko jest znaleźć sens bycia, twierdzimy, że do niczego się nie nadajemy. Oczywiście, tak nie postępują wszyscy, jest grupa osób, które się tym nie przejmują, które twierdzą, że nie potrzebują miłości, szczerze - zazdroszczę im takiego lekkiego podejścia do sprawy. W każdym razie u Ciebie odnalazłam piękny obraz tego odwiecznego poszukiwania miłości, tutaj opowiadasz o ludziach, którzy czekali tak długo, że przestali już wierzyć i stracili kontakt ze światem. Cóż, smutna to wizja, jednak mimo tego, że przygnębiający, to idea wiersza jest piękna, to podążanie za uczuciem. Zdecydowanie przemówiło to do mnie. :)