Niewidoczna samotność

Użytkownik ocenił pracę na 5
Tekst natury filozoficznej, zdecydowanie wpisujący się w klimat, który zaznaczyłeś, tj. smutny. Samotność sama w sobie jest zjawiskiem przygnębiającym, które mało dla kogo potrafi okazać się inną, lepszą drogą. Ty nie opisujesz jej jako królowej tego, co może posiadać w sobie, a jedynie czynisz z niej podmiot cierpień paradoksalnie nie istniejący na naszym świecie. Podchodzisz do sposobu jej przedstawienia podobnie jak Szymborska – z każdym kolejnym napisanym słowem tworzysz jaśniejszy obraz, by na koniec go zmącić czymś, co teoretycznie abstrahuje od reszty. W pewnym momencie parafrazujesz słowa Jezusa Chrystusa, a w zestawieniu z nocą, która jest w sytuacji lirycznej, pokazujesz coś interesującego. Upersonifikowanie samotności powoduje, że zaczyna czuć tak, jak ludzie, myśleć tak jak oni i w końcu uświadomić sobie, czym jest i co potrafi zdziałać swoją obecnością. Wiesz co mi się podoba? To, że samotność siłą rzeczy sama jest samotna i spojrzenie na nią w ten sposób zmusza czytelnika do współczucia jej, łączenia się z nią w bólu istnienia. Świadomie prowadzisz adresata abstrakcyjnego po słowach, które w ostatecznej konkluzji ukazują tragizm uczucia, jakim jest samotność. Tylko czemu jest niewidoczna? Czemu nie ma mocy sprawczej, która pomogłaby jej dalej działać, siać spustoszenie na świecie? Mamy niebo gwiaździste nad nią, a gdzie jest prawo moralne? Czyżby to one stanowiło gwarant tego, że może żyć? Bardzo niejednoznaczny wiersz, a to na jest pozytywne odczucie. Prostota formy, nie kolidująca z treścią jest w Twoim przypadku czymś niespotykanym, a tu się udało i to w przyzwoitym, nawet bardzo przyzwoitym stopniu. Środków stylistycznych nie było ani za dużo, ani za mało, kreacja świata lirycznego i bohaterki jak najbardziej do mnie przemawia. Dobry tekst.