Niebiańskie Dziecię

W małej, słomianej kołysce,
Utula swoją główkę.
Malutkie, błękitne oczka zasypiają.
Nad dolą dziecięcia czuwa matka jego.

Po nieprzespanych nocach,
I nieprzespanych dniach,
Spogląda zaspanymi oczętami,
Na kołyskę dziecka.

Mąż przybywa z połowów,
Pod pachÄ… trzyma cielÄ™,
w drugiej ręce trzyma kij do podparcia.
Podchodzi i tuli swą zaspaną żonę.

Spogląda na kołyskę,
DzieciÄ™ siÄ™ nie rusza...
Utula żonę mocniej...
I łkać zaczyna.

Żona spogląda na zapłakany kubrak męża,
Później na niego.
DzieciÄ™ bierze na swe barki,
Serduszko powoli przestaje bić.

Rytmicznie puk, puk, puk...
Wybija ostatnia godzina.
Anioł z niebiosów zlatuje,
Tłumacząc, że to wybranek.
I, że nie umarł, ale żyć będzie.

Wziął pod skrzydła dziecię,
Ono zapłakało...
Uniósł się w niebiosy,
Rodzice o dziecku zapomnieli...

Ocena: 4.714
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 19.01.2009r.

maszróm 20 01 2009 (22:29:05)

Wiersz uczuciowa, ale brakuje rymów. W takiej formie i budowie rymy są wręcz potrzebne. 3

Kisiu 20 01 2009 (21:46:54)

Taki... Uczuciowy... Åšwietny. :)

Heko 19 01 2009 (20:31:06)

Forma jak najbardziej poprawna,chociaż wolę wiersze rymowane. 4