Na boga

nie wyginaj rybakom wioseł, póki brną
w śliskie ryby oddając ramiona tym wiosłom,
nie zataczaj drwalowi ręki, kiedy tnie,
choć i drzewa, i ręce nigdy nie odrosną,

nie każ palić malarzom sztalug, póki dłoń
po tekturze się ślizga z malutkim ołówkiem,
chociaż ewę maluje w ubraniu, jak wpada
nie przez węża, ale za długą sznurówkę,

nie ucinaj przemowy obrońcom, gdy na skroń
to jedyna dla nich przeciw włóczni tarcza,
chociaż chroni on tego, co skroni ze sto
może przebić, a i sto mu nie wystarcza

ale trzymaj ich w ryzach, choć miękką masz dłoń
i poczekaj na czasy dla śmierci najprostsze
kiedy myszom i ludziom zabierze się głos,
a sosny się wyrżnie w pień tępym ostrzem

Ocena: 5.5
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 02.07.2010r.

jazzu 03 07 2010 (13:28:31)

No widzisz, bo określenie na "na boga" ma trochę pejoratywny wydźwięk (na boga, co tu się dzieje). To mnie trochę zmyliło, ale z drugiej strony moje uznanie dla tego wiersza:)

kresowiak 03 07 2010 (12:56:11)

Bardzo dziękuję za komentarze, jednak pozwolę sobie naprowadzić czytelników (choć myślałam, że to jasne) - adresatem wiersza jest Bóg, nie człowiek. To prośba do Boga o to, aby był dla ludzi łagodny i nie mierzył wszystkiego jedną miarą. Najbardziej wskazują na to dwa ostanie wersy pierwszej zwrotki - nie każ drwala za to, że ścina drzewa przykładowym ucięciem ręki, chociaż ani ona ani drzewa nigdy nie odrosną. raz jeszcze dziękuję za poczytanie i pozdrawiam :)

maszróm 03 07 2010 (12:48:36)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Skąd ten motyw? Wiersz jest rewelacyjny. Moralizatorsko-filozoficzny wygłos dodaje tutaj tego czegoś, czego w większości wierszy nie ma. Kierujesz adresata, jak ma żyć, co robić, co sobie odpuścić. Wiersz też kojarzy mi się z wierszami starszymi, nie jest podobny do żadnego, który czytałam u poetów teraźniejszych. Bardzo dobrze się czyta, płynnie, wszystko pięknie uzmysławiam sobie z każdym kolejnym słowem. Twój pomysł na wiersz jest naprawdę godzien pochwały.

jazzu 03 07 2010 (12:22:47)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Nie mam bladego pojęcia jak ugryźć ten wiersz, bo czuję, że mogę go zaliczyć do poezji lingwistycznej. Twardo trzymasz się tego, że wszystko jest z małej litery, głównym znakiem przystankowym jest przecinek, zaś kropka nie istnieje. To samo tyczy się rymów, doszukuje się tutaj rymów dalekich i widzę tylko "dłoń-skroń-dłoń". Po ostatnim wierszu może poszukiwać ukrytego motywu, jak tam kobieta w ciąży. Tutaj mógłbym szukaj sentencji typu "Bądź człowiekiem", bo określenie tytułowe wyraża pewien niepokój i to może jest właściwy kierunek. Cóż za to, że mnie zaintrygowałeś 5.