Mam prawo do...

Użytkownik ocenił pracę na 4
Wiersz o pragnieniu przyjaźni tak usilnym, że pojawia się nawet we śnie, upomina się, mówi: mam prawo do niej. Przyjaciel ze snu ma jego (snu) cechy, co zaciera granice między rzeczywistością a ułudą, a wrażenie to nasila sposób, w jaki wiersz został zapisany. Czytając Twoją pracę, ma się uczucie odpływania w tą półprzytomną fazę snu, jest leniwie, myśli płyną swoim torem... Dopiero przy końcu, gdy znów przypominasz czytelnikowi o ulotności swego przyjaciela, sen się kończy, a podmiot na nowo mierzy się z bolesną prawdą. Praca napisana prostym, zrozumiałym językiem, bardzo jasny przekaz. Jednak aż tak łatwy odbiór pracy odbiera mi jako czytelnikowi przyjemność zagłębiania się w wiersz. Zabrakło mi barw, uczuć, snu w Twoim śnie. Jest jedynie śpiąco. Może i to ma swój urok, może ktoś go za to doceni, jednak jak dla mnie zbyt dużo senności, za mało poetyckości. Mimo to praca jest dobra, więc myślę, że zasługuje na taką czwórkę z małym minusem.