Zaloguj się lub zarejestruj
aby móc skorzystać z wszystkich dobroci tego serwisu...

Regulamin

Nie masz konta? Zarejestruj się! Nazwa użytkownika: E-mail:

Pseudonim: Dawied
Imię: Dawid
Skąd: 5237660
O sobie: "Matko! czy są gdzieś jeszcze te ciche godziny Snów o sławie, zwycięstwie, życiu-bezklęsce, marzone i zaklęte: z Bogiem, sławą, synem. Matko! czy są gdzieś jeszcze te jasne godziny? Godziny...zgonów, życia podeptane butem, rozbite na minuty i sekundy bólu, w ostrza broni i walki potrzebą przekute..." K.K. Baczyński "Do matki" Przepraszam z góry za ortografię. A poza tym kwiatek jest kwiatkiem naważniejszym i jest wspaniały, że daje sobie czasami się sprzeciwić i pokłócić (i tak

Napisanych prac:
- wiersze: 112
- recenzje: 3
- wywiady: 3
- proza: 71

Średnia ocen: 5.1
Użytkownik uzyskał: 629 komentarzy

Najlepiej oceniane prace:
"Może stopnie" 06.02.2012
"Stopnie 2" 04.02.2012
"Stopnie" 02.02.2012
"Post" 02.07.2011
"Krótka opowieść o..." 27.06.2011

Inne prace tego autora:
"Przestałem śnić" 29.12.2008
"Biały" 23.02.2009
"Wyjść z trumny 2" 08.06.2010
"Obraz" 30.12.2008
"Wielkie dzieło życia" 31.12.2008

Najlepiej ocenione wiersze (30 dni):
"Jestem sufitem" - Ismo - 6
"Bławatki 3" - Faun - 6
"Medytacje sylab czyli moje..." - quovadis - 6
"Może stopnie" - Dawied - 6
"Cyt, iskierka zgasła" - subtelny demon - 6

Najnowsze wiersze (wszystkie):
"***" - Kaśko
"Nic osobistego" - szon
"Forma" - jax29
"Świętoszkowatość" - breloczek24
"Karminowa Dama" - senbonzakura
"Modlitwa" - Lesiuu123
"Jestem sufitem" - Ismo
"Bławatki 3" - Faun
"Sen, senne marzenie" - Bordeaux
"Filtrowanie ciał" - Patrrryk.Swayze

I gdzieś dotarłem

Już wiem, że jestem
w miejscach, których kiedyś się bałem,
Wzrok wciąż szuka odpowiedzi,
jedynie pytania mnożą się nowe,
pod listkami, które wiatr zerwał do chmur.

To dziki ląd.
Ja...
I mój wstyd...

Pręży się długim łukiem czas
jak koci grzbiet za kominkiem babci.
Poczyna w spokojnej toni szklanki mleka
i cały czas gdzieś niknie pod teksturą spraw.

A wydawało się, że stanie!
Zmieni się w skalny ząb,
w obojętną rzekę, która stoi,
a jednak płynie.

I już nie płaczę i nie śmieję się,
dwie role stały się jedną
i oto jestem.

Mój świat - włoski orzech,
który spadł i pękł.
Miąższ mleczny i twardy wydobył się na wierzch
i choć pomarszczony to i płaski.

Wypełniłem sobą błękitną skorupę
jak szafir bez skazy stoję.
Stoję.

I tylko listki,
wciąż zrywane przez wiatr,
widzą jak przybiłem do brzegu.

Dedykacja: Justynce

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2
Data dodania: 12.07.2010r.

amymone 14 07 2010 (21:59:43)

Zdecydowanie nie mam na celu rozpisywać się na temat tego wiersza, ale ale zaznaczę tylko tyci tyci swój pogląd na strofoidę...czwartą! o:) tak jakoś lepiej widziałoby mi się coś w stylu "zmieni w ząb skalny" i myślę, że taka inwersja okazałaby się korzystniejsza, ale mój niewypracowany szósty zmysł, podpowiada, że nie powinnam ingerować w wolę i zamysł autora. A o czym jest wiersz? Ja tam myślę, że wszystkie Twoje wiersze są kryminalne, a co ;D

Imbir 13 07 2010 (23:57:15)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Domniemam, że wiersz jest osobisty, a podmiot liryczny poniekąd łączy się z osobą autora - tym bardziej pogłębia to wrażenie zmiany, zrzucenia maski, podejścia na nowo do perspektywy życia, do światopoglądu i pustki, którą teraz na nowo się wypełnia, przez zupełnie nowe doświadczenia - a wszystko za sprawą jednego zdarzenia, być może jednej osoby, która pomogła podmiotowi w przejściu z "ja i moich alter ego" w jedną osobę, która samodzielnie odczuwa, i nie boi się o tych odczuciach mówić - wie co do niej należy, ma własne zdanie, i w odpowiedni dla siebie sposób stara się je przekazywać. Pozostało w nim gdzieś jednak znamię starego życia, które jak niegojąca się rana ma przypominać o tym co przeminęło, i dawać o sobie znak jako aspekt życia, do którego nie warto już wracać.

Musisz się zalogować aby móc pisać komentarze.

Strona Główna - Wiersze - I gdzieś dotarłem

I gdzieś dotarłem