Gorąc serca

Zbliża się już koniec lata,
pierwszy liść też opadł z drzewa.
Żadna mucha już nie lata,
żaden owoc nie dojrzewa.

Noce chłodem zapachniały,
kolor traci barwę swoją,
bo też kwiaty już zwiędniały,
zasmuciły duszę moją.

Lecz nie poddam się jesieni,
bo w mym sercu wulkan drzemie.
Deszcz niczego też nie zmieni,
choćby padać miał ze śniegiem.

W mym wulkanie zamiast lawy
miłość gości ciągle młoda.
W chłodzie, w mrozie bez obawy
zawsze kochać jest gotowa.

Bo cóż w życiu piękniejszego
niźli miłość wiecznie młoda.
Nie ulękniesz się niczego,
gdy Ci swoją rękę poda.

Sople lodu zmieni w kwiaty,
w deszczu tęczą Ci rozbłyśnie.
Niech się dziwią małolaty,
że gdzieś w zimie kwitną wiśnie.

Nawet kiedy śnieg zaścieli pola,
Ja w swym sercu ogród mam.
Ukochaną mą przywołam
i z ogrodu kwiaty dam.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 30.08.2010r.

szalonydziadek 12 09 2010 (11:54:31)

Cała przyjemność po mojej stronie!...pozdrawiam!

subtelny demon 31 08 2010 (23:52:15)

Użytkownik ocenił pracę na 5
W ostatniej strofie zazgrzytał mi pierwszy wers, ale oprócz tego... niesamowity wiersz! Zwłaszcza przedostatnia strofa - aż wykwitł mi na twarzy uśmiech. Dużo pogody ducha, spokoju, radości, tego uśmiechu też zresztą. Bardzo pozytywnie. Ponadto praca przemyślana, poukładana, ze zgrabnym zakończeniem i miłym przesłaniem. Właśnie miłym, uroczym, łapiącym za serce. Budowa klasyczna, te siedem strof może przerażać na pierwszy rzut oka, lecz czyta się jednym tchem, płynnie i przyjemnie. Ocena wielce zasłużona.