Glonie, zapodaj mi placka

Użytkownik ocenił pracę na 5
Lekko, z fantazją, zabawnie. Spora dawka nieprzesadzonej abstrakcji, pożywka pozytywności. Sens samej treści jest zapewne znany Glonojadowi oraz Miszce-Kiszce, ale dla postronnego czytelnika, mimo braku możliwości wglądu w sekrety tegoż wiersza, również może być przyjemną lekturą. Dla mnie był. Cóż mogę jeszcze powiedzieć, mało mi rymów, ale bronią się znakomicie te obecne. Twoje metafory jak zwykle urzekają, zwiewne, mądre, nieprzeciętne. Przerzutnia z samotnością mi się spodobała. Apostrofa poplątana z pytaniem retorycznym do Glona, hah wywołuje uśmiech, co najmniej. Budowa jest na równi zaskakująca jak nieklasycznie Twoja. O i jeszcze ta strofka, zaczynająca się "chciałem", genialna zabawa słowem. Za finezyjność już nieraz dostałaś ode mnie ocenę, to tym razem będzie... za przyjaźń! Przyjaźń z wiersza, oczywiście ;p Bez taryf ulgowych, no ;D