Człowiek

Płoną świece, modlą się miliony, cały świat skruszony.
Ten, który wzywał do braterstwa i wielkoduszności
odchodzi w cierpieniu niczym ludzie prości.
Nigdy nie zabiegał o godności.

Ducha nieśmiertelnego hamowało ciało
Człowieka coraz słabszego.
Mimo wielu chorób i dolegliwości
Nie zrezygnował z obowiązków
Jego Świątobliwości.
Nie wątpił, nie uznawał złości,
Zawsze przebaczał w imię Bożej miłości.

Człowiek odchodzi, ten, którego kochali starzy, chorzy, młodzi,
Zamożni i ci, którym się nie powodzi.
On nie odszedł mimo iż umarł, dzięki niemu świat zrozumiał,
Że jest stworzony w sposobności, aby przebaczali sobie ludzie prości w imię bliźniego miłości.

Zawsze będziemy pamiętać człowieka wspaniałego:
Jana Pawła drugiego - papieża całej ludzkości oddanego.

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 18.06.2009r.

Imbir 19 06 2009 (13:25:48)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Całkiem ciekawa praca, dobrze dobrane słownictwo i środki stylistyczne. Rymowany, prosty a zarazem ciekawy. Było parę błędów interpunkcyjnych - przestrzegam, popracuj nad tym. "Nigdy nie zabiegał o godności." - jedyny wers, który mi jakoś nie pasuje do całości. Rozumiem, musiało się rymować z poprzednim, ale nie potrafię jakoś odczytać sensu.