Bezsen- obłuda wykolejonej chęci

wybijam okruchami powieści
wersy minionych zamierzeń

kolczastym drutem
poleruje dłonie

gar wody styksowej
gotuje siÄ™ na piecu
w pokoju z oknami
[wychodzącymi na zachód]

o słoiki w błyszczącej oprawie
rozbijam głowę lalki szmacianej
nitki rozpruwają się po podłodze

milczÄ™ po cichu
ze spuszczoną głową
z odciętym gilotyną
ramieniem

spadam powoli
ze spadochronem murowanym
w kolorowe pasy
szarości

tracę włosy w
natchnieniu podłości

z parszywym uśmiechem
zjadam życie

Ocena: 5.5
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 02.09.2010r.

AnonimowaFankaPoezji 06 09 2010 (19:50:25)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Masz bogate słownictwo i świetne metafory. Wiersz jest dopracowany pod każdym względem. Istna profeska. I nie przeszkadza mi ponury klimat - lubię takie wiersze.
Mnie utwór zachwycił. Sześć.

Pawlak 04 09 2010 (16:33:42)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Dobrze przemyślany utwór, z pewnością nie napisany na kolanie. Głęboki przekaz, niewinne przeciwieństwa, bogate słownictwo.

Potrafisz w tej samej chwili wprowadzać czytelnika w przestrzeń utworu, a zarazem od razu prezentujesz mu główną myśl. To nie jest łatwe zadanie. Dzięki pobudce z gilotyną przypominasz, żeby myśleć, a nie tylko czytać. Super.

Mimo wszystko mam nadzieję, że będę miał okazję zapoznać się z czymś bardziej optymistycznym ;)

blekot 04 09 2010 (17:05:18)

dziękuję. szkoda tylko, że graficznie się poprzestawiał, ale podejrzewałam, że może tak być. a co do optymizmu w mojej poezji...hmmm...może kiedyś, ale nic nie obiecuję..jednak jak już coś takiego stworzę to się od razu zgłoszę do Pana.
pozdrawiam.

Pawlak 04 09 2010 (17:53:11)

Tylko nie Panuj mi tu :P