Aphelium

Przytłoczony ciśnieniem goryczy
otwieram drzwi egzosfery, szukam przyczyn
w chmurach skazy,
które płaczą obfitym deszczem prosząc o azyl
takie czasy
zatracona moralność, oddana za darmo
twój sufit to zenit i tam pada światło
stwórcy wzrokiem wiec zamknij parasol obłudy
nakarm bladą duszę bo płyną minuty
i sekundy, a ty idziesz tam gdzie prowadzi droga
gorąca głowa, resztki meritum ogarnął holocaust
domek z kart zdmuchnięty przez demona
jak zniszczona zieleń skonasz
mogłeś zbierać gwiazdy z nieba
póki gęstych obłoków nie ma
mogłeś szkicować drogę póki jest kreda
ale Najwyższy wtem zasłonił żałuje
nagle nieszczęścia zjednoczyły się w fuzje
idziesz po omacku zderzajÄ…c siÄ™ z prawdÄ…
bolesne upadki, pytasz czy było warto?
zdobywasz aphelium
błądząc w labiryncie, mroczne imperium

Ocena: 3.5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 23.01.2009r.

tala_anonim 21 03 2009 (18:38:42)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Dobrze operujesz słowami, chcesz przekazać czytelnikowi ważną treść, ale jeszcze jest to troche niedopracowane. W pewnych miejscach urwane myśli, ale jestem jak najbardziej na tak

maszróm 23 01 2009 (17:52:51)

Wiersz ogólnie niezły. W niektórych momentach powala. Aczkolwiek budowa do treści totalnie nie pasuje, odtrąca, przytłacza. Zmień ją, a naprawdę wiersz będzie niejednemu zawracał w myślach.