A teraz tylko kwiaty

Kiedy ostatnie spadną już liście,
kiedy się w głowach zakręci od zniczy
usiądę w ciszy na cmentarzu małym
i nasze wszystkie krótkie chwile policzę.

Skończyło się coś, miało wiecznie trwać,
skończyło się coś, teraz tylko świecy płomień,
ale kiedy tu przychodzę i rozmawiam z Tobą
wiem, że kiedyś je wszystkie dogonię.

To specjalnie dla Nas słońce wstawało,
to dla Nas się kładło, by mógł księżyc wzejść,
a teraz tylko kwiaty i świecy cichy płomień
i z żalem, na palcach koło Twego domu przejść.

Ileż ja bym dała by te chwile ulotne
zamknąć w sercu jak światło w bursztynie
i obudzić się kiedyś z uśmiechem na twarzy
i zobaczyć, że znów jesteś przy mnie.

Odleciałeś jak kos w głuchą noc
co zranione skrzydła unosi,
a ja chciałam jeszcze tyle powiedzieć...
...chciałam, byś mnie do tańca zaprosił.

Ocena: 5.5
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 11.10.2008r.

lawenda 13 07 2009 (22:22:47)

Użytkownik ocenił pracę na 5
zrobiło mi się przykro, kiedy to czytałam. widziałam to. jak umiera ten blisk mi ON. wiersz wzbudził we mnie falę smutku. mam taki zwyczaj, że zawsze wybieram sobie w utworze coś, co jest wisienką na torcie. tutaj wisienką jest: "kiedy się w głowach zakręci od zniczy". nie powiem, że schrupałam ten wiersz z radością, ale W KOŻŃCU NIE ZROBIŁO MI SIĘ MDŁO, kiedy czytałam o miłości :)

angelkas 13 07 2009 (22:01:54)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Jejj... aż aż w serduchu poczułam przesłanie wiersza.

fantazja23 08 02 2009 (21:57:35)

Użytkownik ocenił pracę na 6
nieśmiertelne są wiersze ludzi kochających na prawdę - a Zuzia potrafi kochać:)

ann18 17 01 2009 (11:55:59)

śliczne ! Dziwię się , że nikt nie skomentował ! Najbardziej podobały mi się słowa : To specjalnie dla Nas słońce wstawało, to dla Nas się kładło, by mógł księżyc wzejść.