*** [A teraz- przeczytaj od dołu]

Użytkownik ocenił pracę na 5
Forma nienaganna, przerzutnie i kompozycja w porządku. I dzięki temu można spokojnie wczuwać się w emocje, którymi przesiąknięty jest utwór. Trafił w moją wrażliwość. Pierwsza strofoida przypomina mi powieść Prousta. Mleko jest strumieniem świadomości, który budzi wspomnienia, żal i smutek. Bardzo subtelnie, bezpretensjonalnie przedstawiasz kolejne uczucia. Podmiot liryczny jest postacią dramatyczną, zranioną. Apogeum bezsilności skupia się w wersie 'i utonę w swoim dalekowidzeniu'. W bardzo wyważony sposób opisujesz wszystko, bez zbędności. Ostatnia strofa zamyka wiersz klamrą, powracasz co początku i dzięki temu można przeczytać wiersz od końca z zachowaniem sensu. Za tą prostotę, wrażliwość i delikatność - 5.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Piękny, smutny wiersz. Cholernie emocjonalny, w którym słowa przeplatają się czy też są tworzone przez głębię duszy. Przeczytałam najpierw tak 'normalnie', od góry w dół, utwór mi się spodobał. Później od dołu wspinając się po Twoich wersach w górę i ku mojemu zdziwieniu spodobał mi się jeszcze bardziej. To sztuka stworzyć taki wiersz, aby w którąś stronę nie wyszedł banalnie...i żeby niemal tą samą treść można było interpretować dwojako. Lekko i delikatnie, a zarazem z całą gamą wrażliwości artystycznej pasującej do tej tematyki. Zachwyciłaś mnie tą częścią Twojej poezji, którą zamknęłaś w otwartej przestrzeni tego wiersza. Brawo.