A teraz piszÄ™

Bo dawno nie pisałem,
palcami nie wkładałem świata
w kilka liter.
DuszÄ… jestem dyktatorem:
cichym i podstępnym, ale stojącym na czele,
ma armia to kilka myśli
uzbrojonych w pałki, broń i stos ciężkich kajdan.

Sprzeciw opadł wraz z kwiatami jabłoni.
Począł się i zgasł w kroplach deszczu,
i tonie dom mój w tym deszczu.

Krąży, wznosi i opada listek,
jeszcze jest zielony, soczysty.
Wiatr porwał go i niesie ułudą lotu...
Niech siÄ™ oto stanie!
Listek symbolem tyrana...

ja - dyktator szybowiec
i za mną krótki ląd
co tli się wśród gwiazd napuchniętych
jak bańki nektaru
i rdzeń kulą - toczy się biały orzech.

Bo dawno nie pisałem,
palcami nie tworzyłem pustych wizji
w krótkich słowach.
Duszą jestem i jestem też sercem przy kobiecie:
cichej i podstępnej - nie,
ale stojÄ…cej na czele.

Za oknem świerk wyrósł na brudnej ścianie,
a pąki ma żywe i nieszare.
I tak my poczynamy siÄ™ w gromie tchnienia,
w błysku bicia - dla miłości.

Mogę być dyktatorem
i mogę też krzyczeć:
począł się i zgasł w kroplach deszczu,
i tonie dom mój w tym deszczu.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 9    
Data dodania: 16.05.2010r.

Dawied 18 05 2010 (17:51:39)

Jak najbardziej liczę się z Twoim zdaniem, a żartu w żaden sposób nie mają mu czegokolwiek odebrać :) Po prostu ten wiersz nie jest częścią serii, ale fakt faktem też jest o miłości :) a seria absurdu, którą szykujemy może przytłamsić i zniszczyć każdy zdrowy mózg ha ha ha he he he

amymone 18 05 2010 (17:51:17)

ale w sumie masz rację, człowiek w średniowieczu był nędznym sługą Najwyższego, więc Twoja pokora adekwatna do tematyki wiersza Dawida;p 'Bóg', 'mrok', 'maaasa'!

amymone 18 05 2010 (17:48:38)

skoro tak mówisz to zostaje nam podziękować ;p

amymone 18 05 2010 (17:47:58)

ha, to był trailer :D [zawiało chłodem, szszsz]

jazzu 18 05 2010 (17:47:49)

To widzę, że taki nędzny człowieczek jak ja, nie mam czego szukać w tak wysokich progach, bo co ma moje nędzne słowo, ba wiersze, wobec potęgi Waszych słów;p

amymone 18 05 2010 (17:44:15)

wiersz nie jest o mroku, tylko o Bogu i śmierci. Zmień na kryminalne.a, fakt, to jest o średniowiecznym mrocznym Bogu! Seria wierszy? A ja na to - każdy sobie rzepkę skrobie. Seria to się dopiero pojawi i pobije na głowę wszystkich poetów nużących dłonie w absurdzie.

jazzu 18 05 2010 (17:31:23)

No akurat to dosyć przemawia, szczególnie jeżeli obserwuje waszą "serię" wierszy, w których tkwi miłość. Jak chcesz to klimat Ci zmienię, tylko powiedz na jaki i czy ta strofa bez interpunkcji ma tak zostać (nie liczę tej kropki na końcu).

Dawied 18 05 2010 (17:15:18)

klimatu zapomniałem zmienić. Kwiaty to rzeczywiście chyba troszkę takie moje nie dopatrzenie. Za to treści bym nie ograniczał do miłości

jazzu 18 05 2010 (17:05:54)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Hmm tak człowiek pod wpływem miłości ulega takiemu mniemaniu, że może wszystko i to on staje się panem swojego życia - tutaj jest to widoczne. Liść zyskuje tutaj na nowych wartościach, stając się symbolem potęgi owej miłości, jak też podmiotu lirycznego. Miłość tutaj jest też porównana do elementów drzewa jabłoni (pąki, kwiaty), a ja jak zwykle muszę się czegoś uczepić z biologicznego punktu widzenia:) tak średnio podobają mi się opadające kwiaty, bardziej ich płatki i zastanawia mnie biały orzech:) Teraz jeszcze skoro się czepiam, to z niewiadomych przyczyn 4 strofa straciła praktycznie interpunkcje w stosunku do reszty i zastanawiają mnie tego powody, a i jeszcze klimat - ten mrok coś rozjaśnił się pod blaskiem potęgi podmiotu lirycznego:) Ostatnie dwie strofy, co prawda są melancholijne, ale to nie czyni go mrocznym. Do treści to jeszcze mogę napisać, że postawiłeś na powtórzenia i z jednej strofy stworzyłeś coś na kształt refrenu i klamry. Zabieg ciekawy, aczkolwiek poprzednie wiersze jakoś mocniej na mnie zadziałały - wiadomo ocena rzecz sporna, dlatego ja stawiam 5.