Ostry Dyżur, E.R.

Data Premiery: 1.1.1994r.
Gatunek: serial, dramat obyczajowy
Czas: 60 min.
Reżyser: Michael Crichton
Obsada: Noah Wyle, George Clooney, Anthony Edwards, Julianna Margulies i inni.

Serial przedstawia losy lekarzy ze szpitala County General w Chicago. W każdym z jednogodzinnych odcinków grupa medyków z izby przyjęć ratuje życie swoich pacjentów, z których ktoś opowiada swoją dramatyczną historię. Obecnie serial Ostry Dyżur” emitowany jest w kilkunastu krajach, zdobył wielką popularność w USA, gdzie był nominowany aż 118 razy do nagród Emmy w kategorii: najlepszy serial telewizyjny. Nagród tych zdobył już 21, co daje mu prowadzenie na tle innych seriali.

Ostry Dyżur składa się już z 12 sezonów, lecz kolejne nie są w planach. Jak powiedział producent: nie chcemy, aby ER przejadł się widzom; i tak jest to wielki sukces jak na produkcję telewizyjną, dlatego chcemy, aby bohaterowie nic nie stracili ze swojego smaku poprzez dokręcanie na siłę kolejnych odcinków”.

Z technicznej strony najlepszym walorem jest sposób, w jaki oglądamy ER. Akcja serialu w izbie przyjęć dzieje się na żywo. Jest mnóstwo statystów, różne wątki przeplatają się przez siebie, aby w końcu spotkać się w jednym punkcie. Doskonały, przykładem może być odcinek 4 punkty widzenia”, gdzie przedstawione są 4 różne historie, które powiązane są ze sobą pewnymi elementami.

Serial wyreżyserowany przez Michaela Crichtona opowiada nie tylko historie pacjentów, ale także lekarzy z County General. W każdym odcinku jesteśmy świadkami nowych przygód Cartera, Lewis, Bentona, Weaver, czy też Green’a. W serialu debiutowali także znani dzisiaj aktorzy, tacy jak Kirsten Dunst, czy George Clooney, który w ER (Emergency Room) grał doktora Doug’a Rossa.

Historie lekarzy z ER są tak samo zajmujące, jak historie pacjentów. Ślub, rozwód, narodziny dziecka, śmierć – wszystko tak, jak w prawdziwym życiu. Może to właśnie przez to serial ten jest tak prawdziwy i intrygujący, a po jednym odcinku chcemy już tylko coraz więcej. Dodatkowo świetna gra aktorów, dzięki której możemy poczuć się tak, jak byśmy byli właśnie w Chicago.

"Po raz pierwszy opisałem E.R. Ostry dyżur w roku 1974" - wspomina pomysłodawca cyklu Michael Crichton. "Był to zapis doświadczeń, które wyniosłem ze studiów medycznych i pracy w pogotowiu. Serial telewizyjny, który oparto na tych zapiskach, miał swoją premierę dopiero dwadzieścia lat później, jesienią 1994 roku. To bez wątpienia najdłuższy okres przygotowań do realizacji w historii telewizji, ale warto było czekać. Widzowie uznali, że serial jest bardzo oryginalny i porusza autentycznością wydarzeń.

Na uwagę zasługuje znakomita muzyka, stworzona specjalnie na potrzeby serialu przez Jamesa Newtona Howarda. Jest ona idealnie dobrana i dzięki temu odzwierciedla klimat serialu, przez co zasługuje na szczególną uwagę.

Od pierwszego odcinka zyskał wiernych fanów. Przeszłość była niezwykła, ale przyszłość okazała się zaskakująca: żadna z osób, pracujących przy serialu, nie mogła przewidzieć, że przetrwa on na antenie tak wiele lat stając się jednym z najlepszych i najpopularniejszych seriali w dziejach tego gatunku". (żródło: whv.pl)

Co tydzień w USA zasiada 24 miliony Amerykanów, aby śledzić na ekranach losy lekarzy z Chicago.

Zalety:
- realistyczność
- znakomita gra aktorów
- dopracowany scenariusz, reżyseria i zdjęcia
- dopasowana idealnie muzyka.

Ocena: 3.667
Liczba komentarzy: 5    
Data dodania: 14.10.2008r.

Pcheła 26 12 2008 (21:51:36)

Trochę poprawiłam. ;)

Patryk 17 12 2008 (19:53:30)

No i przydałoby się, żeby okienko z komentarzami pozwalało chociaż na ubogie formatowanie tekstu, bo trochę sieczka się zrobiła.

Patryk 17 12 2008 (19:52:26)

No to ja się dla odmiany przyczepię. Sam serial dobry, zdarzało mi się oglądać, niestety recenzja odstaje poziomem od jej obiektu. -Akapit 1. "Serial opowiada" - albo serial opowiada o losach, albo całe sformułowanie do zmiany. -Akapit 1. Jednogodzinne to te odcinki są w naszej telewizji, z powodu reklam. Recenzujesz serial, nie stację telewizyjną. -Akapit 1. "w każdym", "każdy" - powtórzenia. -Akapit 2. 15 sezonów, nie 12, ale jeśli recenzja była pisana dawno, to można wybaczyć. -Akapit 3. Raczej w izbie przyjęć, niż "na izbie" -Akapit 3. Wątki przeplatają się "przez siebie" - zdecydowanie lepiej byłoby "ze sobą" -Akapit 3. "Doskonały, przykładem" - co to ma być? -Akapit 5. "Jak gdybyśmy byli..." do poprawy. -Akapit 7. "dopracowana do klimatu" - niezbyt ciekawie stylistycznie to wygląda. Podsumowując, wyżej niż 3 nie dam. Sam fakt pisania się chwali, ale można to jeszcze potem przeczytać. Chyba naprawdę trzeba by pomyśleć o dziale korekty. Ps. Co ma oznaczać źródło pod artykułem? Że cały pochodzi z owej strony? Oznacz to jakoś.

CobaltStar 07 12 2008 (11:58:35)

To jedyny serial, jaki starałem się oglądać w całości.

Pcheła 24 11 2008 (18:24:23)

Całkiem miłe w czytaniu. Serialu nie oglądałam, ale widzę, że warto. ;P