Uwierzcie cz.1

Uwierzcie, nie warto ćpać w południe. Słońce mnie tak raziło w oczęta moje piękne, że nie widziałem co z nimi począć. Schowałem się w cieniu drobnej uliczki i zmęczony wędrówką, naprawdę 400 m w moim wieku to nie lada wyczyn, usiadłem na chodniku tuląc plecy do zimnego bloku. Ominąłem sprytnym manewrem ptasią kupę i odpłynąłem. Nie bardzo pamiętam co to był za rejs, ale strasznie bujało. A potem roześmiany próbowałem wstać, było spokojnie lekko. Niestety nawet ta pieprzona brudna ściana bloku, chciała zrobić mi na złość i nijak nie mogłem się od niej oderwać. Ewentualnie smarkacze z podwórka wylali klej i teraz uziemiony powinienem kląć na chodnik. Miałem jednak przeczucie, że to mury, one zawsze rodzą problemy.
W sumie póki tak tu siedzę i szukam sił by wstać, to dobrze by było się przedstawić. Nie owijając w bawełnę Stanisław, dla przyjaciół Staszek, ale nawet nie ważcie się uważać za moich przyjaciół. Szczerzę, to nie lubię was i nie po lubię. Tak jak już zauważyliście ćpam i pewnie mam jeszcze szansę z tego wyjść, ale pewnie nie wyjdę. Nie myślcie, że to życie mnie tak zawiodło. Po prostu lubię latać. To moja siostra jest miękka, to ona po nocach płacze, to ona się cięła, a ja bezczelnie wszystko brałem z pełną mocą. Piętnaście lat temu straciliśmy ojca, dopiero kilka dni temu wyszedł kryminalista z ciupy. Mama zmarła dawno, a potem był sierociniec. Myślicie, że życie mnie nieźle doświadczyło, że mam zrytą psychikę i ćpam przez to, że tego wszystkiego nie ogarnąłem, ale wiecie to wielkie gówno. Tak gówno przez wielkie g. Chłopaczki z dobrych domów umierają na biało, studenciki gniją w mieszkaniach, a ja to pieprzę. Lubię latać.
Tatusiowi zebrało się po tylu latach w pudle na wychowanie rodzinki. To przez niego tak wyglądam. Zdenerwował mnie staruch jeden. Impreza najlepsze, a on wpada jak poparzony, robi burdel i mówi co mam robić. Słaby byłem, bo tak porządnie bym mu przyłożył, może poszedł bym w jego ślady, nie daleko przecież pada jabłko od jabłoni.
Jakiś koleś pod garniakiem minął mnie patrząc z politowaniem. Nigdy pewnie w takim stanie nie był, że ma czelność się mną brzydzić. Może byłem przewrażliwiony, że tak w pierwszej chwili go oceniłem, bo zatrzymał się, spojrzał pogodnie i podszedł. Uklęknął obok mnie, zrobiła pozytywną minę i powiedział.
- Masz ochotę na kawę?
Miałem ochotę zadać mu pytania w stylu dlaczego, po co, co chce i tak dalej, ale jakoś nie miałem za bardzo jak obrócić język w ustach, więc ograniczyłem się tylko do skinienia.
-Wstawaj chłopie – powiedziała pogodnie.
Nim zdążyłem pomyśleć, jak wreszcie wziąć się za dźwiganie tyłka, to koleś złapał mnie za ramię – pedał jeden – i zaczął ciągnąć do góry. Świat mi zawirował, ale powstrzymałem żołądek i dałem się prowadzić dziadkowi, obiecując sobie w duchu, że za to szarpanie jeszcze mu odpłacę. Minęliśmy jedną uliczkę, skręciliśmy na pewno, a potem chyba były schody i dopiero zapach gorącej kawy mnie uprzytomnił. Szczerze to przyznam się wam, że dawno takiego muła nie miałem. Gdy już kontaktowałem i dochodziłem do siebie zdziwiłem się głęboko, gdy okazała się, że jestem w mieszkaniu owego jegomościa, a nie w jakieś knajpie. Potem przeżyłem jeszcze większy szok widząc takie sterty książek. Jak byłem dzieckiem to chyba jak wszyscy lubiłem Dzieci z Bulerbyn” czy Akademię Pana Kleksa”, ale na poziomie Krzyżaków” wymiękłem kończąc przygodę z literaturą na zawsze.
- Dawid jestem, a Ty jak masz na imię? – padło pytanie gdzieś zza moich pleców.
- Stanisław, wyjaśnisz o co biega? Jesteś z jakieś pomocy społecznej czy coś, a może wolisz młodych chłopców? – wygolony, ale nieuczesany uśmiechnął się.
- Nie wiem po co się wysiliłem i cię wziąłem stamtąd. Szczerze to nic mnie nie obchodzisz, a jedynie co, to nie chciałem zaćpanego trupa spotkać jakiegoś wieczoru w drodze do domu.
- To straszne by było koleś, jakbyś musiał swoimi pięknymi oczkami patrzeć na coś tak strasznego. Kolejny młody, który stracił życie. Rzygać mi się chce od tego gadania
- A mi jak na Ciebie patrzę. Wypij kawę i spadaj, jakoś nie mam chęci być niańką takiego dupka jak ty – nie uniósł się, ale w jego oczach było widać coś dziwnego, coś jakby... smutek?
Próbowałem pośpieszyć picie, ale nie doszedłem chyba jeszcze do siebie, bo po prostu mój żołądek nie wytrzymywał takiego tempa. Nie jestem święty, ale w końcu koleś coś zrobił.
- Dzięki – szepnąłem.
- Nie ma sprawy, gdzie się tak ściąłeś?
- Impreza, wiesz jak to jest, a po za tym nieoczekiwany podmuch z przeszłości trochę pokokosił mój czerep.
- ... – milczał patrząc jakoś dziwnie.
- Tatuś po piętnastu latach chciał mnie wychowywać, a nie bardzo miałem już na to ochotę – nie lubiłem się spowiadać, ale koleś miał coś takiego dziwnego w sobie, że nie mogłem zamilknąć. To głupie, wiem – wpadł powiedzieć jak to wstyd mu za nas, że matka przewraca się w grobie.
- Za co siedział?
- Za napad i przy okazji zastrzelił kolesia. Nie wiem jak przed dożywociem się wywinął, ale złego diabli nie biorą – pomyśleć, że pamiętam jeszcze jak mi imponował w dzieciństwie.
- To rzeczywiście, ma podstawy pedagogiczne. Masz rodzeństwo? Gdzie mieszkacie? – chciał chyba coś jeszcze powiedzieć, ale zamilkł.
- Mam siostrę Natalię, fajna dziewczyna, dużo przeżyła, a wiesz jak pięknie śpiewa? – poniosło mnie, ale Dawid tylko się uśmiechnął, a ze mnie wszystko jakby pragnęło spłynąć – Kiedyś jej obiecałem, że zadbam o nią i uwierz mi próbowałem, ale to wszystko mnie przerosło – miałem ochotę zapaść się podziemie albo choć wyjść z tego mieszkania jak najszybciej.
- To weź się w garść człowieku i dotrzymaj tej obietnicy, a teraz jak skończyłeś to spadaj... nie mam ochoty na takie ckliwe rozmowy.
- ... – szczerze to mnie zatkało, a potem zagotowałem wodę i zabrałem się czym prędzej z mieszkania z chęcią obicia komuś ryja.
Jak myślicie, że zamierzałem teraz być porządnym i grzecznym to jesteście w dużym błędzie. Wieczorem szliśmy na malowanie, a potem miałem z Beatką małą schadzkę. Wiecie seks, drugs and rock and roll. Czułem się nieźle, więc postanowiłem odwiedzić młodą. Była chwilami żałosna, ale w końcu nie byłem znów ostatnim bydlakiem jak z opowieści dla nastolatków.
Mijałem akurat tą ścianę nieszczęsną co mnie puścić nie chciała, gdy pan starszy prawie pedał wybiegł za rogu i zdyszany zapytał.
- Jaki jest wasz adres?
- ... – idiota prawdziwie żałosny.
- Pomogę wam.
- Kowalskiego Rocha 15 – odpowiedziałem, a mojej głowie zrodził się piękny plan zemsty. Gdyby wszystko dobrze zaaranżować byłem w stanie podziękować tacie i załatwić altruistę.
- Wpadnę do was – i po prostu odszedł.
Na pewno przypadłem wam do gustu i zachwycacie się moją elokwencją i dobrocią. Tak naprawdę to ja jestem tym bohaterem pozytywnym, który mierzy się z ciemnością i niesprawiedliwością niosąc białe światło pokoju i miłości. Amen.

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 22.03.2009r.

ekstrawagancja 18 04 2009 (22:09:50)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Z mojej perspektywy opowiadanie zaliczam do tych lepszych. Jest ciekawe, wciągające, a zarazem irytujące- chyba to mi sie w tym najbardziiej podoba. ;)

czarny_anioł 03 04 2009 (14:47:34)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Ja też pozwolę sobie skomentować :)Strasznie wciągające opowiadanie. Wszystko co można było napisać opisali moi poprzednicy. Czytając to miałam jednak taką chęć, aby dać jakąś ocenę. Poruszyło mnie twoje opowiadanie.

Ilveran 22 03 2009 (18:35:42)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Świetne. Zakoczyłeś mnie, bo nie spodziwałam się, że jeszcze będę mogła poczytać o Dawidzie ;). Ale teraz na pierwsze miejsce wyszedł Staszek i jako główny bohater naprawdę mi się podoba. Nieźle go wykreowałeś. Nic, tylko chce się czytać dalej. Resztę napisał aubrey, o tej lekkości itd, więc nie będę się rozpisywać. Czekam na kolejną część.

aubrey 22 03 2009 (15:20:08)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Brawo. Od dawna w opowiadaniach nie czytałem czegoś tak lekkiego, przyjemnego i mądrego. Podoba mi się narracja, która wnosi coś nowego. Piszesz tę historię jak opowieść oratorską(komplement), kierując słowa do każdego czytelnika. Podoba mi się to. Jest w tym coś magicznego. Kreacja Staszka jest świetna. Nie powiedziałeś za wiele, ale to, co zamieściłeś jak na razie wystarcza. Opisy i przemyślenia dopracowane i dialogi... chyba pierwszy raz przeczytałem dialogi tak bardzo naturalne. Że tak się wyrażę tragizm rodziny głównego bohatera może jest troszeczkę wyolbrzymiony, ale ma to coś. Początkiem mnie rozwaliłeś na łopatki, a końcówka jest inna. I bardzo dobrze. Za wniesienie do działu Opowiadań czegoś świeżego szóstka. Brawo. PS.Zazdroszczę Ci tej lekkości pióra.