Nigdy więcej

Wymyśliła sobie miłość, a właściwie tylko jej cień, zaledwie nic nie znaczące delikatne jak pył oddechu pragnienie. Każdego wieczoru chowała je pomiędzy ściany poduszki. Miała nadzieję, że pociemniałą nocą przyjdzie do niej ustrojony w przykrótką sukienkę pourywanego jęku sen o miłości. Wierzyła, że oblecze jej umysł zarumienionym marzeniem o blasku oczu zupełnie takim jak Jego.
Pragnienie jednak nie przychodziło, choć czasem wydawało się jej, że słyszy jego cichutko stąpające po drewnianej podłodze stopy.
Zawsze okazywało się jednak, że to tylko krople deszczu spadają z zapłakanego nieba.
Odczuwała coraz większy ból, gdy w myśli ubrane w oczekiwanie wciąż nie wkradało się pragnienie.
Przecież ono było takie lekkie, delikatne, lotne...
Dlaczego więc nie potrafiło zapukać do jej serca zdrętwiałymi od mrozu palcami i ogrzać się jego iskrą?
Wciąż zadawała sobie to jedno pytanie. A noce wciąż mijały skąpane w poświacie księżyca, pełne porozwieszanego napięcia.
W końcu, gdy ból przybijał ją do twardych desek łóżka, postanowiła wytrzepać pościel pełną skrawków pomiętych namiętności.
Obiecała sobie, że już nigdy więcej jej ust nie dotknie pragnienie miłości...

Ocena: 5.333
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 14.09.2009r.

nietoperz4 03 01 2010 (19:00:08)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Rzeczywiście tekst świetny. Może coś tam czasem mi skrzypnęło ale fajny pomysł i fajnie go przedstawiłaś.

Vanchella 17 09 2009 (19:11:16)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Naprawdę, naprawdę...Zatkało mnie. Chciałam jak zawsze wypowiedzieć się z sensem i mądrze, ale teraz już po prostu nie wiem, czy znajdę takie słowa. Więc piszę co myślę. Po prostu. Dobierasz takie słowa i metafory, że to można sobie bardzo dobrze wyobrazić. Na chwilę stałam się tą dziewczyną. O tak, Bella ma rację, to jest wyjątkowe. Twoich innych prac nie czytałam, ale bardzo chętnie nadrobię te zaległości, ponieważ jestem pewna, że warto.

Sofie 14 09 2009 (16:53:52)

Użytkownik ocenił pracę na 5
W ostatnim zdaniu się zagubiłam. Powiem szczerze, że lubię Twoje miniatury. Zazwyczaj opisujesz jakąś sytuację, owijając ją w bawełnę, przedstawiając liczne metamorfozy... Ta lekkość, to epickie przemyślenie... Po prostu je podziwiam. I nawet nie potrafię napisać czegoś porządnego (może zrobię to potem, jak otrząsnę się z pewnego spotkania.. :D)Pięć. Pozdrawiam i zapraszam do konserwacji o... poezji i prozie, rzecz jasna.